كتاب در خانه

خواستن

ketabdarkhaneh — Tue, 15 Jul 2008 05:58:18 GMT

حالا باید بروم. وقت نیست تا بنویسم. این‌ روزها سرشارم می‌کند. پر می‌شوم. صدایش چهره دارد. خط‌های عمیق. مه گرفته. بوی کاغذ و سیگار می‌دهد. تن مست شده. می‌خواهمش. برای این خواستن چه می‌کنم؟ چه کرده‌ام؟ شاید بعدها افسوس بخورم.

"دوست داشتن" پیش پا افتاده و تکراری است. اما چیزی دیگری ندارم تا بگویم. بایت این که به کسی بگویی "دوستت دارم" هزینه‌ای نمی‌پردازی. هیچ.

امروز روزم را ساخت. ساختنی مخصوص خودش. به خرابه‌های شهری زیبا می‌ماند. انگار پاریس را بمباران کنی. یک جور فقر اشرافی توی رابطه‌مان هست. اندوهی دائمی که معنا می‌دهد به وجودمان. دوست دارم دست بکشم روی بدنش. روی وجودش که مثل تصویری پشت مه، این روزها رنگ می‌بازد. دوست دارم بگذارم تا به من چنگ بزند، مثل من که به او آویخته‌ام.

ketabdarkhaneh — Thu, 10 Jul 2008 06:21:18 GMT

آسمان مدتی است نیمه ابری است. یا این که باران می‌بارد، ریز و درشت. انگار نه انگار که تابستان است. امسال صدای سوسک‌ها و قورباغه‌های درختی هم کم‌تر می‌آید. هوس جنگل کرده‌ام و دست کشیدن روی تن درخت‌ها و خیره شدن به برگ‌های پخش شده روی زمین و نگاه کردن به مورچه‌های گردن کلفت جنگلی. دلم جنگل هم نمی‌خواهد انگار. دلم چیزی می‌خواهد که نمی‌دانم چیست. مدام خیال می‌کنم کاری است که نیمه تمام مانده. کاری نیست اما. یعنی کار مهمی نیست. یعنی از وقتش هنوز نگذشته.

دلم چیزی می‌خواهد که نمی‌دانم چیست. شاید سکوت، شاید سفر، شاید تنهایی به آن معنای نابش، شاید سیگار، شاید قهوه، شاید کافه گلاسه، شاید خانه‌ی سپینود توی تهران با آدم‌هایش، شاید نشستن با او، تکیه داده به خنکای دیواری، شاید نوشتن یک چیز درست و حسابی، شاید خلق چند صفحه ادبیات، نمی‌دانم. دلم چیزی می‌خواهد که نمی‌دانم چیست.

جمله‌اي براي تو

ketabdarkhaneh — Thu, 03 Jul 2008 16:48:18 GMT

من نگاه زيبا و مهربانت را مي‌بوسم.

ketabdarkhaneh — Sat, 07 Jun 2008 14:19:18 GMT

سرخوش ز سبوي غم پنهاني خويشم

چون زلف تو سرگرم پريشاني خويشم

در بدو وصال تو نگويم ز كم و بيش

چون آينه خو كرده به حيراني خويشم

لب باز نكردم به خروشي و فغاني

من محرم راز دل طوفاني خويشم

يك چند پشيمان شدم از رندي و مستي

عمريست پشيمان ز پشيماني خويشم

از شوق شكرخند لبش جان نسپردم

شرمنده‌ي جانان ز گران‌جاني خويشم

بشكسته‌تر از خويش نديدم به همه عمر

افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم

ketabdarkhaneh — Sat, 07 Jun 2008 07:50:18 GMT

خودمون تنهایی

از پس همه چی برمیایم

دیگه هیچ‌چی

هیشکی رو نمی‌خوایم

اگه من اینجا دراز بکشم

اگه من فقط اینجا دراز بکشم

می‌آی اینجا کنارم دراز بکشیو

دنیا رو فراموش کنی؟

الان درست نمی‌دونم

چطور بگم

چطور حس می‌کنم،

این سه کلمه

که این همه هم گفته شده

اصلا کافی نیست

اگه من اینجا دراز بکشم

اگه من فقط اینجا دراز بکشم

می‌آی اینجا کنارم دراز بکشیو

دنیا رو فراموش کنی؟

فراموش کن بهمون چی ‌گفتند

قبل از این‌ که خیلی پیر شیم

باغی رو نشونم بده

که زندگی توش جوونه کرده

بیا وقت تلف کنیم

دور و برمون ماشینا

همو دنبال می‌کنن

مهربونیت رو می‌خوام

که خودمو یادم بیاره

که خودمو پیدا کنم

اگه من اینجا دراز بکشم

اگه من فقط اینجا دراز بکشم

می‌آی اینجا کنارم دراز بکشیو

دنیا رو فراموش کنی؟

فراموش کن بهمون چی ‌گفتند

قبل از این‌ که خیلی پیر شیم

باغی رو نشونم بده

که زندگی توش جوونه کرده

همه‌ي آنچه هستم

همه‌ي آنچه بودم

اینجاست تو چشای قشنگ تو

این تنها چیزیه که می‌تونم ببینم

نمی دونم کجام

نمی‌فهمم چه‌قدر محشره

فقط می‌دونم این لحظه هرگز برامون

تموم نمی‌شه

اگه من اینجا دراز بکشم

اگه من فقط اینجا دراز بکشم

می‌آی اینجا کنارم دراز بکشیو

دنیا رو فراموش کنی؟

We’ll do it all
Everything
On our own
We don’t need
Anything
Or anyone

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world

I don’t quite know
How to say
How I feel
Those three words
Have said too much
It’s not enough

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world

Forget what we’re told
Before we get too old
Show me a garden
That’s bursting into life

Let’s waste time
Chasing cars
Around our heads
I need your grace
To remind me
To find my own

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world

Forget what we’re told
Before we get too old
Show me a garden
That’s bursting into life

All that I am
All that I ever was
Is here in your perfect eyes
They’re all I can see

I don’t know where
Confused about how is well
Just know that these things will never change
For us at all

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me
And just forget the world’

ترنج عزيز ببخش اين حرف‌ها بدجوري مانده بود سر دلم، اين شد كه شعري را كه تو زحمت ترجمه‌اش را كشيده بودي بي‌اجازه همين‌طور غلفتي برداشتم و چسباندم اين‌جا. حتما عذرم را مي‌پذيري. اين روزها كمي قاتي‌ام.

اي نامه كه مي‌روي سويش. . .

ketabdarkhaneh — Mon, 02 Jun 2008 19:40:18 GMT

سپينود عزيز اين چند خط را كه نمي‌دانم چند خط خواهد بود، دارم براي تو مي‌نويسم. براي تو و "آ" و "ت" كه خيلي دوست دارم اين‌جا را بخواند كه مي‌دانم مي‌خواند و آرزو دارم كه باور كند؛ كه مانده‌ام چرا پس باور نمي‌كند. براي صبا هم مي‌‌نويسم. اگرچه شايد گاه سر در نياورد. اما خب به هرحال من برايش مي‌نويسم چون تا حالا مثل و به اندازه‌ي امروز كه ديدمش مهربان نبود. نه اين كه مهربان نباشد، نه. خب من يك دافعه‌اي دارم كه بعضي‌ها را مي‌رمانم از خودم. اما اين‌بار كه وقت رفتن، صبا آمد و آن‌طور گفت كه بمانيد. خب، من حواسم به موهاي كوتاهش بود كه از رطوبت و عرق چسبيده بود به سرش و لباس صورتي‌اش و شكم برآمده‌‌ي كوچكش. حالتي از بدن كه مي‌فهمي طرفت هنوز كودك است. ديدي بچه‌ها شكم‌شان چه‌طور برجسته است؟ لاغرترينشان حتا. او كه گفت خاله پونه . . . من خيلي از خودم، از اين خاله بودنم خوشم آمد. به خودم گفتم ها، خاله بايد اين‌طور باشد كه خواهرزاده‌اش وقت رفتن دل‌تنگش بشود. حالا شايد صبا خوابيده باشد. آرش و آريا كه خوابند. آريا قبل از خواب پرسيد باز كي مي‌رويم پيش خاله سپينود؟ و گفت كه تو اگر خواهر باشي خيلي بايد هي بروي و سر بزني به آن‌ها. و شايد به خاطر اين باشد كه من حالا خيلي دل‌تنگم براي هر سه شما. و اي كاش امروز، آن ساعت‌هايي كه بالا بوديم و بعد كه آمديم پايين و "آ" هم بود و شهرام شب‌پره مي‌خواند و آرش در سكوت به حرف‌هاي ما گوش مي‌داد، هيچ تمامي نداشت. كاش همان‌وقت "ت" هم بود تا من. . .

سپينود، مثل قبل‌ها نيستم. دست و دلم مي‌لرزد وقت نوشتن. و حالا نمي‌دانم از ترس است يا به خاطر دل‌تنگي است كه نمي‌توانم بنويسم. نمي‌توانم از "ت" بنويسم. خب راستش از ترس است. و فكر اين كه اين نوشته خيلي خيلي خصوصي شد. اما خب من چاره‌اي ندارم چون نمي‌شود كه اين‌ حرف‌ها را توي رويت بزنم يا ايميل بدهم. مي‌داني كه خجالت مي‌كشم. پس همين‌جا مي‌نويسم و سعي مي‌كنم از "او" كم‌تر بگويم، يعني خودسانسوري كنم تا عصباني نشود.

سپينود خيلي آشفته‌ام و اين از نوشته‌ام پيداست. اما بايد بنويسم. اگر اين بغض را كه دارم، اين‌جا خالي نكنم. . . نمي‌دانم اگر خالي نكنم چي مي‌شود، فقط مي‌دانم كه بايد نوشت.

سپينود امروز كه در يخچالت را باز كردم، خواستم سرم را بكنم آن تو و هق‌هق گريه كنم. يخچالت را كه ديدم انگار مادرم را ديده باشم. خب خودم هم خنده‌ام گرفت از اين تشبيه، اما احساسم چنين چيزي بود. ياد آش‌پزخانه‌ات در تهران افتادم و آن همه چيزي كه به در يخچالت وصل بود و هميشه وقتي تو حرف مي‌زدي من حواسم مدام مي‌رفت به آن نقاشي‌هاي صبا و آن قوطي كوچك نوشابه و آن گل مصنوعي كه خانم مقدم ساخته بود و عكس بيونس كه دراز كشيده بود و يك طوري مثلا وحشي آدم را نگاه مي‌كرد و عكس دامادي محسن و برنامه‌ي رژيم غذايي‌ات و ليست كارهاي خوب و بد صبا و هزارتا خورد و ريز ديگري كه چسبيده بود به يخچالت.

حالا روي يخچالت نقاشي صباست از دو تا آدم كه دست در دست هم دارند و با فلش نام هر كدام را معلوم كرده. دو تا آدم با خطوط دقيق و منظم. يكي از آن‌ها تو هستي.

سپينود امروز تو را يك‌جور ديگري ديدم. نگاهت از پشت عينك نمره بالات طور ديگري بود. نگاهت از پشت شيشه‌هاي يخچال وقتي آن‌طور دست‌پاچه و دست تنها بستي‌ها را گلوله مي‌كردي باز يك جور ديگر. نگاهت وقتي از پايين به بالا، به "آ" دوخته بود هم يك چيزي ديگر بود. وقتي هم كه توي فروشگاه دست مي‌كشيدي روي روپوش‌ها و لباس‌ها باز توي چشمانت چيزي ديگر مي‌ديدم. نمي‌دانم چه بود. اصلا بدانم هم درباره‌شان نمي‌نويسم. مي‌گذارم ته ذهنم بماند تا شايد قصه‌اي شود براي خودش و شكل بگيرد يك جايي.

فقط بگويم كه امروز حال مادري را داشتم كه نگران دخترش است. نمي‌خواهم بگويم نگران تو هستم. تو اگر حواست را جمع كني، خوش‌بخت‌تريني اين روزها. توي فالت قنديل افتاده! يخ نشانه‌ي خوبي است. يعني غصه‌ها مثل يخ آب مي‌شوند و ته‌اش روشني مي‌ماند. نگراني من، گفتم كه مادرانه است، همين‌طور بي‌دليل. شايد هم چون من به آن سپينود فرو رفته توي مبل كه با يك دست گوشي تلفن را گرفته بود و با دست ديگر فندك مي‌زد تا سيگار بين لب‌هاش را روشن كند، بيش‌تر عادت كرده بودم. و اين سپينود امروز كه اين‌طور از پشت يخچال‌ها مي‌دويد پشت صندوق و باز مي‌دويد پشت يخچال‌ها و بعد مي‌دويد توي انبار، حسابي غافل‌گيرم كرد.

خب. كمي آرام شدم. بي‌آن‌كه فهميده باشم چي نوشتم. بي‌آن‌كه فكر كنم چه‌قدر از اين كه نوشتم براي تو قابل فهم بود. ببخش اگر خيلي پرت بودم.